8 maart Internationale Vrouwendag
Het landelijke thema voor Internationale Vrouwendag op 8 maart 2026 is #NietMijnRecht. Dit thema richt zich op de uitholling van vrouwenrechten en benadrukt de strijd tegen structurele ongelijkheid en onveiligheid in de huiselijke sfeer, op de werkvloer en in de samenleving.
Op 8 maart vieren we de kracht van vrouwen. Hun talent, hun veerkracht, hun doorzettingsvermogen. Maar de Internationale Vrouwendag is ook een dag waarop we stil moeten staan bij wat nog niet goed gaat. Bij de verhalen die te vaak binnenskamers blijven. Bij het geweld dat plaatsvindt achter voordeuren die voor de buitenwereld gesloten blijven.
Huiselijk geweld en partnerstalking zijn geen randverschijnselen. Het zijn geen uitzonderingen. Het zijn pijnlijke realiteiten die duizenden vrouwen in Nederland raken, ongeacht leeftijd, opleiding of achtergrond. Geweld begint zelden met een klap. Het begint met controle. Met isolatie. Met subtiele opmerkingen die langzaam het zelfvertrouwen uithollen. Met berichtjes die eerst zorgzaam lijken, maar steeds dwingender worden. Met “waar ben je?” dat verandert in “waarom reageer je niet?”
Partnerstalking is vaak het verlengstuk van een relatie waarin grenzen al waren vervaagd. Een relatie die officieel voorbij is, maar waarin de dreiging blijft. Het constant gevolgd worden, online of offline. Het gevoel nooit echt veilig te zijn. Altijd op je hoede. Dat voortdurende spanningsveld is slopend. Het tast niet alleen de vrijheid aan, maar ook het gevoel van eigenwaarde en autonomie.
In mijn thriller IJskoude golven koos ik ervoor deze thema’s centraal te zetten. Niet om te choqueren, maar om zichtbaar te maken wat vaak onzichtbaar blijft. Fictie biedt ruimte om in de huid te kruipen van iemand die gevangen zit in een web van manipulatie en angst. Om te laten voelen hoe complex het is om los te komen. Waarom “ga dan gewoon weg” geen simpele oplossing is. Waarom angst verlammend kan werken. Waarom schaamte een krachtige bondgenoot van de dader is.
Schrijven over huiselijk geweld vraagt zorgvuldigheid. Het gaat niet alleen over spanning opbouwen, maar over erkenning geven. Over het tonen van de psychologische dynamiek: de wisseling tussen liefde en dreiging, tussen hoop en teleurstelling. De belofte dat het nooit meer zal gebeuren. De bloemen na de klap. De excuses. De verwarring.
Nationale Vrouwendag herinnert ons eraan dat veiligheid geen vanzelfsprekendheid is. Dat gelijkwaardigheid niet alleen gaat over gelijke kansen op de arbeidsmarkt, maar ook over het recht om zonder angst te leven. In je eigen huis. In je eigen relatie. In je eigen lichaam.
Wat kunnen we doen?
Allereerst: blijven praten. Het onderwerp uit de taboesfeer halen. Luisteren zonder oordeel wanneer iemand voorzichtig iets deelt. Signalen serieus nemen. Niet wegkijken omdat het ongemakkelijk is.
Daarnaast: erkennen dat huiselijk geweld en stalking geen privéproblemen zijn. Het zijn maatschappelijke kwesties. Ze raken collega’s, buren, vriendinnen, familieleden. Misschien zonder dat we het weten.
En tot slot: verhalen blijven vertellen. Want verhalen geven taal aan wat soms moeilijk uit te spreken is. Ze kunnen herkenning bieden aan wie zich alleen voelt. Ze kunnen begrip kweken bij wie het nooit heeft meegemaakt. Ze kunnen een begin zijn van gesprek, van bewustwording, van verandering.
Op 8 maart vieren we vrouwen. Maar laten we ook luisteren naar de vrouwen die nog altijd vechten voor iets wat vanzelfsprekend zou moeten zijn: veiligheid, vrijheid en waardigheid.
Want pas wanneer iedere vrouw zich veilig kan voelen, thuis, op straat, online, kunnen we spreken van echte vooruitgang.
#NietMIjnRecht #internationalevrouwendag #thriller #lezen #stalking #huislijkgeweld #YvonneKersten
Minder weergeven