Hoeveel van jezelf stop je in personages?

Wie was jouw grote voorbeeld?

Herinner jij je nog wie er voor jou vroeger een groot voorbeeld was? Omdat die persoon precies dat kan wat jij graag zou willen of kunnen? Of eruitzag zoals jij er graag had uitgezien? Iemand die het lef had om op te staan, haar of zijn stem durfde te laten horen, of waanzinnig goed was in een sport waar jij niets van bakte. Misschien kon jouw grote voorbeeld wel fantastisch zingen terwijl jij klinkt als een zieke kraai. Of ben jij het verlegen muurbloempje en zou je het geweldig vinden om je op je gemak te voelen als middelpunt van een feestje.

Onhandig

Ik keek heel erg op naar anderen die in mijn ogen briljant waren. Als kind was ik super onhandig (nog steeds trouwens) terwijl ik heel graag wilde uitblinken in sporten. Energie en conditie genoeg, maar ja, dat lijf dat maar niet precies doet wat je wil. Zo struikelde ik steevast over paaltjes als we in een rij naar de gymzaal liepen. Lazerde ik uit de ringen terwijl ik een vogelnestje bouwde. Ik werd al misselijk en draaierig na een koprol, greep mis op de evenwichtsbalk. Turnen werd dus niks.

Basketbal betekende aan de lopende band gekneusde vingers omdat ik altijd te laat reageerde om de bal fatsoenlijk te vangen. Nou kan ik dit lijstje nog wel verder aanvullen, maar dan gaan we richting een boek.

Toen ik wat ouder werd, bleek ik toch wel goed te zijn in een aantal sporten. Hardlopen, mountainbiken (nee, niet van die heftige bergtrails af), bergklimmen, skiën gingen mij prima af. Geen teamsporten dus maar duursporten. Moest ik alleen zorgen dat ik niet al te vaak door mijn enkels ging of over mijn stuur heen zeilde.

Tegenwoordig wandel ik veel, doe ik regelmatig aan krachttraining en vind ik boksen leuk.

Sinds een paar jaar weet ik dat mijn ogen niet helemaal perfect samenwerken, waardoor ik afstanden niet goed kan inschatten. Lekker op tijd ook om daar achter te komen.

Talenten

Ik heb een andere oplossing gevonden: dromen dat je alles kan, en je hoofdpersoon in je boek kenmerken geven die je zelf graag had gehad, zelfs in mijn kinderboek.

Stoere kids die varen over Zweedse meren zonder angst voor water. In Ontsnapt is Tura degene die het meest van mij weg heeft. Stoer, lekker met de jongens meedoen en onhandig.

In Gevoelige snaren is Linn violiste. Ik heb ooit een keer een viool mogen vasthouden van de zoon van mijn blokfluitlerares. Zelf heb ik dus alleen leren fluiten, daar had ik ook echt een fluit voor nodig want met getuite lippen verplaats ik alleen maar lucht.

Of Emma uit Verborgen littekens die zwarte band karate heeft (ben ik heel jaloers op), en schitterend piano speelt.

Mijn opa speelde viool en met mijn oma had ik afgesproken om samen pianoles te nemen. Het is er helaas nooit van gekomen.

Angsten

Niet alleen wat ik graag zou willen kunnen, stop ik mijn hoofdpersonen, ook mijn angsten geef ik ze mee. De angst om te verdrinken bijvoorbeeld.

Mij zie je niet in een meertje springen. Straks ontstaat er een draaikolk en word ik naar de diepte gezogen, of raak ik verstrikt in planten en verzuip ik. Zelfs de donkere strepen in het zwembad vind ik eng. Ik weet het, het slaat helemaal nergens op.

Emma heeft alle reden om bang te zijn voor water, die heeft net als Linn een trauma overgehouden aan wat er in het verleden is gebeurd. Ik kon alleen één keer boven en onder niet meer onderscheiden, toen een badjuf me een koprol het water in liet maken. Dat was trouwens mijn laatste zwemles.

Vertrouwen

Iemand vertrouwen is ook zo’n dingetje. Verlaten worden door je moeder geeft je blijkbaar een knauw voor het leven.

Tindra, (Gevoelige snaren) heeft in veel relaties meegemaakt dat haar partner niet te vertrouwen was. Ze werd uitgebuit, aan het lijntje gehouden, en aan de kant gezet. Ga er maar aan staan dan om met een vrouw, die nog nooit eerder verliefd is geweest op heen andere vrouw, een relatie te beginnen.

Emma, is ontvoerd en mishandeld door haar ontvoerder, die haar moeder in haar bijzijn voor dood heeft achtergelaten. Mannen hebben voor haar al snel iets engs. En hoe weet je of je biologische moeder oprecht is, als ze je nooit heeft gezocht en er nergens aanwijzingen zijn dat jij ooit hebt bestaan?

Geintje

Af en toe stop ik ook een grapje of weetje, die misschien alleen ik leuk vind, in het verhaal. Let maar eens op, waarover Tindra schrijft in Gevoelige snaren.

In Verborgen littekens staan data, die voor mij een betekenis hebben, voor anderen niet.

Waarschijnlijk herken je hier en daar een karaktertrekje van mijn bij een van mijn personagers, of heeft hij/zij dezelfde humor als ik. Mensen die mij kennen zullen dat wel weten.

Bestel Verborgen littekens hier: https://yvonnekersten.nl/boeken/verborgen-littekens

Bestel Gevoelige snaren hier: https://yvonnekersten.nl/boeken/gevoelige-snaren

De blog challenge is begonnen! Zeven dagen lang bloggen.

Ik ben heel benieuwd hoe mij dat afgaat.

Over mij

Ik ben Yvonne Kersten, schrijfster van o.a. Verborgen littekens.

Ik houd van tekenen, schilderen, wandelen, ben gek op Scandinavië en Noord- Italië. Noord-Italië beschouw ik als mijn tweede thuis.

Sinds kort woon ik met mijn man en hond Joep in Epe. De afgelopen tijd was heel hectisch, druk, spannend en een groot avontuur. Al zes maanden klussen we aan ons nieuwe huis, in een pracht omgeving. We veranderen het van een lekke, vochtige hut met achterstallig onderhoud naar een supermooie villa. Afgelopen week, waren de laatste loodjes. Een hele week dakdekkers over de vloer, ik bedoel op het dak. Er werd een carport werd geplaatst en als kers op de taart werd zaterdag de rij bomen achter onze tuin gesnoeid, waar gevaarlijk veel dood hout in hing. Zwoegen dus, maar dan heb je ook wat. Nu alleen nog wat verfwerk binnen, maar dat bewaren we voor de herfst. Dus als de zomer eindelijk zijn intrede zou willen doen… graag. Tijd voor zon, rust en genieten.

Hoe het schrijven begon

Ik krijg vaak de vraag hoe ik met schrijven ben begonnen. Hoe ik aan de verhalen kom. Raar misschien, maar dat weet ik vaak zelf niet eens. Als kind wilde ik journalist worden of fotograaf. Ik ben geen van beide geworden. Ik heb 20 jaar in het onderwijs gewerkt daarna 15 jaar in mijn eigen praktijk als remedial teacher. Het schrijven bleef altijd kriebelen. Op een gegeven moment ben ik begonnen met korte verhaaltjes. Voor de lol deed ik mee met schrijfwedstrijden en stuurde ik een paar verhalen op naar krantjes die gratis op treinstations lagen. Tot mijn verbazing haalden mijn schrijfsels vaak verhalenbundels en kwamen in de Metro te staan. Hoe leuk is dat. Tijdens een burn-out ben ik toen begonnen met het schrijven van een verhaal dat al sinds mijn puberteit in mijn hoofd zat. Het werd een dun romannetje, maar ik was supertrots. Dit romannetje heb ik vorig jaar uitgewerkt tot de psychologische thriller Verborgen littekens. Tussendoor schreef ik mijn kinderboek Ontsnapt en de roman Gevoelige snaren.

Wat ik belangrijk vind in een verhaal

Tot nu toe spelen al mijn boeken zich af in Zweden. De inspiratie daarvoor heb ik voor een deel opgedaan in de jaren dat wij een vakantiehuis in Värmland hadden. De schitterende omgeving, de avonturen die we daar beleefd hebben, gebruik ik als achtergrond voor mijn verhalen. Iedereen die in Zweden is geweest zal de sfeer herkennen. Ik houd ervan om zo beeldend mogelijk te schrijven. Ik wil dat mijn lezers het gevoel krijgen dat ze midden in het verhaal zitten en het meemaken alsof ze er zelf zijn, of dat ze naar een film kijken.

Wat ik ook belangrijk vind, is dat mijn hoofdpersonen een ontwikkeling doormaken, je meenemen in hun gevoelens, innerlijke gevechten. Een proces waar je misschien als lezer zelf ook wat aan hebt. Ik kaart graag maatschappelijke problemen aan. In Verborgen littekens zijn dit: vermiste kinderen, ontvoering en adoptie.

Emma uit Verborgen littekens heeft als kind veel geweld meegemaakt. Niemand weet wie ze is, waar ze vandaan komt als ze haar redden van haar gewelddadige ontvoerder. Als haar adoptieouders sterven en zijn documenten vindt, gaat ze op een gevaarlijke zoek naar haar verleden in haar geboorteland Zweden.

Mijn kinderboek Ontsnapt gaat over een groep vrienden die een kanotocht maken over de Zweedse meren. Tijdens deze tocht zijn ze op elkaar aangewezen. Door hun samenwerking brengen ze hun avontuur tot een goed einde.

In gevoelige snaren bloeit een liefde op tussen twee vrouwen. Hun verleden en trauma’s maken het opbouwen van een relatie lastig.

Waarom meedoen aan deze blog challenge

Nu doe ik mee met deze blog challenge, om lezers meer te betrekken bij mij en mijn werk, om te delen wat mij bezighoudt en te ervaren hoe lezers hierop reageren. Ik vind het leuk om jullie bij het ontstaan van mijn nieuwe boek te betrekken, en zal hier de komende tijd regelmatig een stukje over plaatsen. Dit keer speelt het zich niet in Zweden af. Ik maak een uitstapje naar Noorwegen. Een geweldig mooi land, met een schitterende ruige kust. Je zou er maar langs varen…

Ik verheug me deze week op het dagelijks een blog schrijven. Een superleuke manier om contact opbouwen met mijn (nieuwe) lezers en mijn bekendheid te vergroten.

Wil je meer weten over mijn, mijn boeken, of een vraag stellen? Doen!

Er staat al veel op yvonnekersten.nl en ik beantwoord graag je vraag onder dit blog of op mijn facebookpagina. https://www.facebook.com/auteuryvonnekersten

Tot morgen!

Liefs Yvonne.

Hoeveel van mij zit er in mijn verhalen?

Heeft je eigen achtergrond invloed op de verhalen die je schrijft?

Hoeveel van jezelf stop je in de personages in je boek?

Wat hebben de thema’s die in jouw boeken voorkomen met jou te maken?

Interessante vragen! Eenmaal gesteld lieten ze me niet meer los. Hoe zit dit eigenlijk?

Ik heb nagedacht over wat mijn hoofdpersonen overkomt en hoe ze ermee omgaan. Waar liggen de raakvlakken met mijn eigen ervaringen? De drie vragen zijn niet geheel los van elkaar te zien, maar ik ga hier een poging wagen de eerste vraag te beantwoorden.

Heeft mijn achtergrond invloed op de verhalen die ik schrijf?

Absoluut. Dit is al direct duidelijk door het feit dat mijn boeken zich in Zweden afspelen. De tijd dat ik daar minstens zes keer per jaar was, heeft zoveel indrukken achtergelaten, dat ik er niet omheen kan. De omgeving en de avonturen die ik daar met mijn gezin heb beleefd, gebruik ik als decor voor mijn verhalen.

Toevallig viel de interesse voor Zweden samen met het ontdekken van het schrijven. Ik had een magere opzet van het verhaal dat Verborgen littekens is geworden al geschreven, voordat ik ook maar één voet op Zweedse bodem had gezet. Het huisje van Emma dat ik daarin beschrijf, had ik gezien op een verkoopsite en is later ons Zweedse paradijsje geworden.

Zoektocht naar erkenning en waardering

Om maar direct bij het verhaal van Emma in Verborgen littekens te blijven. Er zit hier wel een belangrijk thema in dat raakvlakken heeft met mijn verleden, namelijk de zoektocht naar haar moeder en het achterhalen van de reden waarom die haar nooit heeft gezocht.

Dit stuk van het verhaal hield mij als puber bezig. Het was het verlangen naar een lieve zorgzame moeder die er altijd voor mij zou zijn, dat ervoor zorgde dat ik hierover fantaseerde.

Stel nou, dat mijn moeder, die ons gezin al verlaten heeft toen ik acht was, niet mijn echte moeder was, maar dat die lieve zorgzame moeder wel bestond en ik die alleen maar hoefde te zoeken? Het gaf mij een fijn gevoel om hierover te dagdromen en het verhaal rond die zoektocht steeds uitgebreider en spannender te maken. Ik was woedend op mijn moeder die ons gezin had verlaten. Ik heb haar nooit meer gezien en heb nooit begrepen hoe ze haar kinderen achter heeft kunnen laten. Waren mijn broertje en ik niet genoeg waard?

Geen makkelijk leven

Dat Freya, de moeder van Emma in Verborgen littekens grote problemen heeft gehad als jonge vrouw, weet Emma niet.

Dat mijn moeder een hele lastige start in het leven heeft gehad, daar was ik me als kind niet van bewust. Te vondeling gelegd aan het eind van de tweede wereldoorlog, geadopteerd, weggelopen van huis, een plekje gevonden bij mijn vader, wiens ouders haar in het gezin opnamen. Misschien wist ze toen al dat ze meer van vrouwen hield, maar was dat in die tijd iets onmogelijks en heeft ze gekozen voor een huwelijk met mijn vader.

En zo belanden we bij een volgend onderwerp waar ik een verhaal over heb geschreven. Een verhaal over twee vrouwen die een relatie met elkaar beginnen. Gevoelige snaren. Het heeft totaal niets met het leven van mijn moeder te maken, en ook niet met dat van mijn oudste, die jaren na het schrijven van dit verhaal uit de kast kwam. Waarschijnlijk wel met een stukje verwerking en een milder gevoel ontwikkelen tegenover mijn moeder, aan wie ik helaas niets meer kan vragen. Ze is zonder dat ik het wist twee dagen na de geboorte van mijn oudste overleden.

Mijn vaders familie ken ik. Lange blonde mensen, van Friese oorsprong. Mijn moeder was klein, donker, waarschijnlijk half Portugees.

Ik had heel graag meer geweten over haar en haar achtergrond.

Even iets luchtigs

In mijn kinderboek Ontsnapt heb ik alle ongein verwerkt, die we hebben meegemaakt tijdens kanotochten.

Ondanks mijn watervrees heb ik met mijn man, en later ook met de kinderen een meerdaagse kanotocht gemaakt over de Zweedse meren. Ik heb peentjes gezweet toen we midden in een meer vastliepen op rotsen die net onder het wateroppervlak lagen. Sopschoenen gehad, toen ik wilde uitstappen op iets wat op een eilandje leek, maar drijvende graspollen bleken te zijn.

Ik heb van tot teen onder de modder gezeten toen ik uitgleed bij het te water laten van de kano en heb in groten getale kennis gemaakt met de knotjes (hele kleine muggen) die je helemaal lek prikken, waardoor je ontzettende jeuk krijgt.

Aan dit alles heb ik een spannende maar ook grappige draai gegeven in de avonturen die Arn, Erin, Stian en Tura beleven in Ontsnapt.

Maar hoe zit dat dan met de personages? Op welke manier zijn die met mij verbonden? Hoeveel van mij zit in die mensen, die uit mijn brein zijn ontsproten? Hoe komen ze tot stand? En hoe zit dat met de maatschappelijke thema’s in mijn verhalen. Waarom heb ik juist die gekozen? Daar ga ik mijn volgende blogs aan wijden.

Bestel Verborgen littekens hier: https://yvonnekersten.nl/boeken/verborgen-littekens

Bestel Gevoelige snaren hier: https://yvonnekersten.nl/boeken/gevoelige-snaren

Als ik het trappetje opklim dat tegen de houten wand van het dampende bad staat, vraag ik me paniekerig af waarom ik me heb laten overhalen. Ik knijp hard in de leuning van de trap om beelden uit het verleden uit te bannen. Mijn knokkels zijn spierwit. Lasse legt zijn hand over die van mij. ‘Rustig ademen,’ zegt hij zacht. ‘Voel eens met je voet hoe lekker warm het water is.’

Mijn longen tintelen door de koude lucht. De warmte van mijn adem, vermengt zich met de stoomwolken boven het bad. Langzaam steek ik een voet in het water. Het is weldadig warm. Als ik naar boven kijk, zie ik een schitterende sterrenhemel. Ik laat het trappetje los, knoop mijn badjas open en laat hem van mijn schouders glijden. Achter mij hoor ik Lasses adem sissend ontsnappen als hij de lange striemen op mijn rug ziet. Ik concentreer me op rustig in en uit ademen. Voorzichtig laat ik me in het hete water zakken. Het komt niet verder dan tot mijn middel. Ik waad naar de andere kant van de hottube en laat me langzaam op het bankje zakken. De warmte omgeeft me als een zachte wollen deken. Ik sluit mijn ogen en zucht van genot als het water tot aan mijn hals staat.

‘Mag ik erbij komen?’ vraagt Lasse.

Ik doe mijn ogen open en knik. Met rustige bewegingen stapt Lasse het water in. Hij gaat tegenover mij zitten, en geeft mij op die manier de ruimte die ik nodig heb. Hij sluit zijn ogen en leunt met zijn hoofd achterover op de rand. ‘Zalig,’ mompelt hij.

Mijn ogen dwalen over zijn natte haar, de druppels water die langs zijn wang en kin naar beneden glijden, naar zijn mond met de volle lippen. Opeens rollen tranen over mijn wangen. Geluidloos huil ik zonder precies te weten waarom. Is het om het verhaal van Freya? Om dit lieve gebaar van Lasse, die vandaag op precies de juiste manier reageert op hoe ik me voel? Misschien wel om het feit dat ik nu gewoon in een hottube zit, ondanks wat Bruno me heeft aangedaan?

Zonder dichterbij te komen strekt Lasse zijn hand naar mij uit. ‘Waarom huil je?’

 Ik doe hetzelfde en leg mijn hand in die van hem. ‘Omdat…’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ik weet het niet precies.’ Ik knijp in zijn hand. ‘Dank je wel voor …’

Zijn duim streelt mijn pols, wat een verlammend effect blijkt te hebben op mijn hersens.

‘Mag ik dichterbij komen?’ fluistert hij.